https://doi.org/10.67168/p.37
Artykuł zestawia perspektywę poznawania rzeczywistości i obraz istotnych w życiu relacji w utworach inicjujących poetyckie memento Czesława Miłosza "Druga przestrzeń" i Jana Pawła II "Tryptyk rzymski". Uznając wielkość dziedzictwa autorów, można przyjąć te wypowiedzi poetyckie jako paradygmat pozostawiony człowiekowi i kulturze naszych czasów. Miłosz pokazuje skutki zredukowanej epistemologii i aksjologii, które prowadzą do redukcji antropologicznej. Źródła tego procesu upatruje w dekadencji języka. Proponuje przywrócenie absolutnego punktu odniesienia w poznawaniu rzeczywistości. Papież pokazuje istnienie świata i człowieka w perspektywie teocentrycznej. W ten sposób przywraca jedność i trwałość więzi, o których zerwaniu pisał Miłosz.
Pobierz pliki
Zasady cytowania
Cited by / Share
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.