Abstrakt

Artykuł analizuje możliwości i zagrożenia związane z wykorzystaniem sztucznej inteligencji (SI) w edukacji religijnej. Przedstawia definicję i istotę SI oraz jej główne mechanizmy działania, ze szczególnym uwzględnieniem algorytmów uczenia maszynowego i głębokiego uczenia. Główna część tekstu poświęcona jest edukacyjnemu potencjałowi SI: personalizacji nauczania, wsparciu katechetów, interaktywnym formom dialogu, zwiększaniu dostępności treści religijnych, symulacjom immersyjnym oraz wspieraniu formacji duchowej i moralnej. Autor omawia także konkretne narzędzia, takie jak aplikacje biblijne, chatboty teologiczne, systemy LMS, rozwiązania VR/AR oraz programy do analizy tekstów religijnych. W końcowej części tekst koncentruje się na ryzykach  związanych z użyciem SI w katechezie, m.in. na redukcji wiary do wiedzy, błędach doktrynalnych, osłabieniu roli nauczyciela, symulowaniu doświadczeń duchowych, zagrożeniach dla prywatności oraz ryzyku ideologizacji przekazu. Artykuł podkreśla konieczność krytycznego podejścia do technologii oraz potrzebę zachowania pierwszeństwa człowieka i relacji wobec narzędzi sztucznej inteligencji.