Abstrakt

Starzenie się społeczeństwa jest jednym z podstawowych problemów współczesnych czasów. Potencjalnie dotyczy on wszystkich ludzi niezależnie od kondycji psychofizycznej, statusu materialnego, wykształcenia, środowiska, pochodzenia, uznawanych poglądów. Starość jest zjawiskiem powszechnym, a jednocześnie zindywidualizowanym w swych uwarunkowaniach i przejawach, trudnym do jednoznacznego zdefiniowania. Niemniej jednak kwestia starości coraz częściej pojawia się w różnorodnych dziedzinach życia społecznego, począwszy od relacji rodzinnych, środowiskowych, przez problemy ekonomiczne i polityczne, badania wielu dyscyplin nauki aż do kwestii światopoglądowych i moralnych. Współczesny człowiek, pomimo nastawienia pragmatycznego i utylitarystycznego, poszukuje duchowości, dlatego w centrum uwagi winna się znaleźć troska o ducha, duszę i duchowość. Duchowość posiada każdy człowiek, niezależnie od rasy, kultury, wykształcenia, inteligencji, wyznania. Jej nie nabywa, ponieważ jest jądrem bytu każdego człowieka. Dzięki duchowości, człowiek kieruje się w życiu nadzieją i optymizmem, odpowiedzialnością, wrażliwością, miłością, zna swój cel, bowiem ona nadaje mu sens istnienia oraz prowadzi do własnego szczęścia. Dziś jednym z najważniejszych wyzwań stojących przed Kościołem jest: przywrócić ludziom starszym poczucie sensu i wartość życia poprzez afirmację wartości duchowych. Starość jest więc najbardziej duchowym okresem życia człowieka, patrząc z perspektywy jego całości. Natomiast z perspektywy zaspokajania potrzeb duchowych, starość można nazwać kluczowym etapem w osiąganiu pełni człowieczeństwa.